നല്ല തണുപ്പുള്ള രാത്രി. സുഖമുള്ളൊരു ഉറക്കവും കഴിഞ്ഞ് നേരത്തെ തന്നെ എഴുന്നേറ്റു. ചുടുവെള്ളത്തില് കുളി. പാടിയിലെ കാട്ടരുവിയിലെ കുളി മിസ്സ് ചെയ്യുന്നു. കുളികഴിഞ്ഞെത്തിയപ്പോഴേക്കും ചായയുമായി ജോസേട്ടന് വന്നു. "പുറത്ത് ആള് കാത്തുനില്ക്കുന്നു". ബഷീര്ക്കയാണ്. വണ്ടിയോടിക്കാന് ഗഫൂര്ക്ക ഏര്പ്പാട് ചെയ്ത ആളാണ്. ഒരു ചാപ്ലിന് സ്റ്റൈല് മീശയും പഴയ ഇന്ദ്രന്സിന്റെ തടിയുമൊക്കെയുള്ള ഒരു മധ്യ വയസ്കന് . പരിചയപ്പെട്ട ഉടനെതന്നെ മനസ്സിലായി ആള് ഇന്ന് ഞങ്ങളെ കത്തിവെച്ച് കൊല്ലുമെന്ന്. "ആദ്യം തോല്പ്പെട്ടി വനം, പിന്നെ ഗോപാല് സാമി പേട്ട", ഞാനെന്റെ യാത്ര പരിപാടി അവതരിപ്പിച്ചു. എന്നാല് വേഗം ഇറങ്ങാമെന്ന് ബഷീര്ക്ക.
ജോസേട്ടന്റെ പുട്ടും മുട്ടക്കറിയും കഴിച്ചു ഞങ്ങള് യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി. വണ്ടി സ്റ്റാര്ട്ട് ചെയ്ത ഉടനെതന്നെ ബഷീര്ക്കയുടെ കത്തിയും സ്റ്റാര്ട്ടായി. പിന്നെ വിശേഷങ്ങളുടെ പെരുമഴ. പഴയ പന്തുകളിക്കാരനാണത്രെ. ചെറുവാടിക്കാരുടെ പന്തുകളി പ്രേമത്തെപറ്റി ഒരു ഗവേഷണ കത്തി തന്നെ അവതരിപ്പിച്ചു ബഷീര്ക്ക.
ന്നാലും ഇത് വല്ലാത്തൊരു സ്നേഹപ്പാര ആയിപോയി ഗഫൂര്ക്ക. പക്ഷെ സംസാരം മാറ്റിനിര്ത്തിയാല് ഒരു പാവം മനുഷ്യനാണ് ബഷീര്ക്ക. സ്ഥിരമായി ജോലിയൊന്നുമില്ല. "പലരും വിളിക്കും, അവര് വല്ലതും തരും. ഒരു ചെറിയ കുടുംബത്തിനു കഴിഞ്ഞുപോകാന് മതിയാവും". ഗഫൂര്ക്കയെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോള് ബഷീര്ക്കക്ക് ഇരട്ടി ആവേശം.
വയനാട് മുഴുവന് കാണാപാഠമാണ് ബഷീര്ക്കക്ക്. നാട്ടുവഴികളും കാട്ടുവഴികളുമൊക്കെ കടന്നു ഞങ്ങള് തോല്പ്പെട്ടിയിലെത്തി.
ഞങ്ങള് പുറത്തിറങ്ങി. കാട്ടിലേക്ക് കയറുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പുള്ള ഒരു ചെറിയ അങ്ങാടി. ബഷീര്ക്ക ഒരു പെട്ടികടയിലേക്ക് കയറി. ഞാനും. നല്ല എരുവൊക്കെ ചേര്ത്ത ഒരു മോര് സോഡ. ഇതെന്റെ ഫേവറിറ്റ് ആണ്. ബഷീര്ക്ക വെറ്റില മുറുക്കാന് ഒരുങ്ങുന്നു. വേണോ എന്നായി എന്നോട്. ഒന്നും വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞുള്ള ശീലം പണ്ടേ എനിക്കില്ല. മുമ്പ് ചെറിയൊരു കഷ്ണം തേങ്ങാപൂളും ചേര്ത്ത് പാതി വെറ്റിലയില് വല്ല്യുപ്പ മുറുക്കാന് തരുമായിരുന്നു. ഹഫിക്ക് നാണക്കേട് തോന്നിയെങ്കിലും ഞാന് മുറുക്കാന് തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. പുകല വേണ്ട. യാത്ര കുളമാവും. ആ ചുറ്റുപാട് ചെറുതായൊന്നു കറങ്ങി ഞങ്ങള് വണ്ടിയില് കയറി.
ഇനി കാട്ടിലേക്ക്, എനിക്കാവേശം കയറി. കൂടുതല് ഉള്ളിലേക്ക് .ബഷീര്ക്കക്ക് വല്യ സംസാരം ഒന്നുമില്ല. ശ്രദ്ധ മുഴുവന് ഡ്രൈവിങ്ങിലാണ്. ഇനി ഒരു ആനപ്പേടി കഷിക്കും ഉണ്ടോ? പോകുന്ന വഴിയിലെങ്ങാനും കുറുകെ ഒരു കാട്ടുവീരന് ? ഇതുവരെയുള്ള മൂപ്പരുടെ പെര്ഫോര്മന്സ് വെച്ച് നോക്കുമ്പോള് അങ്ങിനെ ഒരു സംശയം ന്യായം.
ഏതായാലും ഈ തവണ യാത്ര മുതലായി. കാരണം സാമാന്യം എല്ലാ മൃഗങ്ങളും ദര്ശനം തന്നു. ആനകളൊക്കെ നല്ല പരിചയക്കാരെപോലെ ഒരല്പം വിട്ടുമാറി തന്നെ നിന്നു. അതുകൊണ്ട് ഹഫിക്ക് മര്യാദക്ക് ശ്വാസം വിടാന് പറ്റി. എനിക്കും. കൂടാതെ കാട്ടുപോത്തുകളുടെ ഒരുഗ്രന് ഗുസ്തിയും കണ്ടു.
വളരെ രസകരമായൊരു കാട്ടുസവാരിയും കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങള് മാനന്തവാടി വന്നു. ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് നേരെ ഗുണ്ടല്പ്പേട്ട വഴി ഗോപാല് സാമി പേട്ടയിലേക്ക് .
ഈ സുന്ദരമായ അതോടൊപ്പം കടുപ്പവുമായ വഴികളിലൂടെ വണ്ടിയോടിക്കാനുള്ള എന്റെ പൂതി ബഷീര്ക്ക അപ്പീലിന് പോലും അവസരം നല്കാതെ നിര്ദയം തള്ളി.
ചുരം കയറി ഗോപാല് സാമി പേട്ടയിലെത്തി. അതിസുന്ദരമായ സ്ഥലം. ദൈവം നേരിട്ട് ഇടപ്പെട്ട പ്രകൃതി ഭംഗി. പലവട്ടം ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട്. ബഷീര്ക്കയെ അവിടെ വിട്ടിട്ട് ഒരു റൊമാന്റിക് ഡ്യൂയറ്റും മനസ്സില് പാടി ഞാനും ഹഫിയും ഒന്ന് കറങ്ങി. ഈ കുന്നിനു മുകളില് തന്നെ വലിയൊരു ക്ഷേത്രം ഉണ്ട്. പ്രതിഷ്ഠ ഏതാണെന്നൊന്നും എനിക്കറിയില്ല. അവിടെ കയറുന്നത് തെറ്റാണോ എന്നും അറിയില്ല. ഉള്ളില് കയറിയില്ലെങ്കിലും ക്ഷേത്രത്തിനു ചുറ്റും ഞങ്ങള് കറങ്ങി. കയറരുതെന്ന് പറയുന്ന ഒരു സൂചികയും അവിടെ കണ്ടില്ല. ഇനി തെറ്റെങ്കില് എന്റെ ഹിന്ദു സഹോദരങ്ങള് ക്ഷമിക്കുക. ഏതായാലും സുന്ദരമായ ഈ പ്രകൃതിയില് ആ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ നില്പ്പിനു ഒരു പ്രൌഡി ഉണ്ട്.
ബഷീര്ക്ക തിരഞ്ഞു വന്നു. "വേഗം മടങ്ങണം . കോടമഞ്ഞിറങ്ങിയാല് പിന്നെ ചുരമിറങ്ങാന് പറ്റില്ല". ഞങ്ങള് തിരിച്ചിറങ്ങി.
ഓരോ യാത്രയും മനസ്സില് പതിച്ചുവെക്കുന്ന ചില അനുഭവങ്ങളുണ്ട്. പറഞ്ഞറിയിക്കാന് പറ്റാത്ത ചില അടയാളങ്ങള്. ഒരു ഗ്രാമം, ദേശം, വ്യക്തി ഇങ്ങിനെ പല പല ബിംബങ്ങളിലൂടെ വര്ഷങ്ങള് കഴിഞ്ഞാലും മായാതെ മനസ്സിലങ്ങിനെ കിടക്കും ചില ഓര്മ്മകള്. ഇതും ഒരു പഴയ യാത്രയാണ്. എന്നാലും ഇന്നലെ പോയ പോലെയാണ് ഞാനീ കുറിപ്പെഴുതുന്നത്. കാരണം ആ യാത്രയുടെ ആവേശം ഇന്നും എന്റെ മനസ്സില് സജീവമായുണ്ട്. മച്ചാനെയും സഫിയാത്തയേയും ഞങ്ങള് പിന്നെയും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പിന്നീടൊരിക്കലും ഒന്ന് സംസാരിക്കാന് പോലും പറ്റാതെ വിടപറഞ്ഞതാണ് ഗഫൂര്ക്ക.
ബഷീര്ക്കയും ജോസേട്ടനും ഈ യാത്രയോടെ ബന്ധം നഷ്ടപെട്ടവരാണ്. പക്ഷെ അവരിന്നും എന്റെ ഓര്മ്മകളിലുണ്ട്. ഏതെങ്കിലും ഒരു യാത്രയില് എവിടെവെച്ചോ അവരെ കണ്ടുമുട്ടുമെന്നും ഞാന് വിശ്വസിക്കുന്നു.
ഗൂഡല്ലൂര് വഴിയാണ് മടക്കം. എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട സ്ഥലമാണിത്. ഒരു സ്കൂള് ടൂറില് കയറിപ്പറ്റിരിഷ്ടം. ഇവിടെത്തുമ്പോള് അറിയാതെ മൂളുന്നൊരു പാട്ടുണ്ട്. "ഒരുകിളി ഇരുകിളി മുക്കിളി നാക്കിളി ...ഓലതുമ്പത്താടാന് വാ..." . അന്ന് സ്കൂള് ടൂര് ഇവിടെയെത്തുമ്പോള് ബസ്സിലെ സ്റ്റീരിയോയില് ഈ പാട്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങള് കുട്ടികളെല്ലാം കൂടി ഇതിനോടൊപ്പം ചേര്ന്നുപാടി. വര്ഷങ്ങള്ക്കു ശേഷവും ഞാനിതോര്ക്കുന്നത് നേരത്തെ പറഞ്ഞ യാത്രയിലെ ആ പ്രത്യേകതകള് കൊണ്ട് തന്നെയാണ്.
പല യാത്രകളിലും ഒരു റിഫ്രഷ്മെന്റ് പോയിന്റ് ആയി വരാറുള്ള സ്ഥലമാണ് ഗൂഡല്ലൂര്. കച്ചവടക്കാര് കൂടുതലും മലയാളികള്. കുടിയേറി പാര്ത്തവര്. കരുവാരകുണ്ടിലുള്ള ഹബീബിന്റെ കടയില് നിന്നാണ് പല യാത്രയിലും വെള്ളവും ഫ്രൂട്ട്സും ഒക്കെ വാങ്ങാറുള്ളത്.
മടക്കം നാട്ടിലേക്ക് തന്നെയാണ്. പക്ഷെ ബഷീര്ക്ക വീട് വരെ വരുമെന്ന് നിര്ബന്ധം പിടിച്ചു. മുമ്പത് ഗഫൂര്ക്കയോടുള്ള കടപ്പാടായിരുന്നെങ്കില് ഇപ്പോള് ഞങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹം കൂടിയാണ്. അല്ലേല്ലും തിരിച്ചു വയനാട് വഴി മടങ്ങാനും പറ്റില്ല. രാത്രിയിലെ യാത്രക്ക് ഞങ്ങളെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാന് ആ നല്ല മനുഷ്യന് താല്പര്യമില്ല. ഒന്നാലോചിക്കുമ്പോള് എനിക്കും അത് സ്വീകാര്യമായി തോന്നി. കാരണം വണ്ടിയോടിക്കാനല്ലാതെ അതിനെന്തെങ്കിലും പറ്റിയാല് ഒരു ടയറു പോലും മാറ്റാന് കഴിയാത്ത ഞാന് കുഴങ്ങിയത് തന്നെ. ചെറുവാടിയില് നിന്നും വയനാട്ടിലേക്ക് അധികം ദൂരവുമില്ല.
വേണമെങ്കില് ഇന്നിവിടെ തങ്ങി ചില സ്ഥലങ്ങള് കൂടി കണ്ടു നാളെ മടങ്ങാം. പക്ഷെ എനിക്ക് മടങ്ങണമെന്ന് തോന്നി. കാരണം പ്രവാസികളുടെ അവധികാലം അവരുടേത് സ്വന്തമല്ല. അവരെക്കാളും അതാഗ്രഹിക്കുന്നതും അര്ഹിക്കുന്നതും രക്ഷിതാക്കളാണ്. വര്ഷത്തില് കിട്ടുന്ന ഒന്നോ രണ്ടോ മാസം എന്റെ സ്വകാര്യ സന്തോഷത്തിനു മാത്രമായി മാറ്റി വെക്കാന് എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല. ഏത് നാട്ടില് ചെന്നാലും എന്ത് കാഴ്ചകള് കണ്ടാലും അവരുടെ സന്തോഷത്തിന് പകരമാവുമോ? അവരുടെ സ്നേഹത്തിന് പകരമാവുമോ? അല്ലെങ്കില് ഈ നട്ടപാതിരക്ക് ഞങ്ങള് സുരക്ഷിതരായി വരുന്നതും കാത്ത് അവരുറങ്ങാതെ കാത്തിരുന്നത് മറ്റെന്തിനാണ്?
ഫോട്ടോസ് - ഇരുവഴിഞ്ഞി. കോം , ഷക്കീബ് കൊളക്കാടന്
